Herinneringen in een doos:
Nu de zomer ons flink in de steek laat en we noodgedwongen meer binnenshuis verblijven is dit een mooie gelegenheid eens op zoek gaan naar een stukje familiegeschiedenis.
Vaak bevindt die geschiedenis zich in een doos. Grote kans dat die doos op de zolder van het huis van vader en moeder te vinden is. Dat wordt dus inbreken! Met een smoes toegang tot de zolder verkrijgen en daarna de spullen het huis uit smokkelen...
Meestal zijn de films al jaren niet meer bekeken. Vroeger werd het scherm uitgerold, projectietafel uitgeklapt, gordijnen dicht en draaien maar. En voor je het wist een vloekende vader omdat de film weer eens was doorgebrand. Pure nostalgie.
De films kunnen tegenwoordig heel goed gedigitaliseerd worden. De ervaring om gezamelijk naast de ratelende projector de eigen films te bekijken zal altijd een bijzondere herinnering blijven. Die krijg je op DVD niet meer terug.
Het grote voordeel van het digitaliseren is dat de beelden nu niet meer in bezit van 1 persoon zijn maar gedeeld kunnen worden. Digitale beeldbewerking is een ander voordeel. Het toevoegen van een voice-over waar de ouders of grootouders kunnen vertellen over wat en wie er op de beelden te zien zijn is heel eenvoudig te realiseren en zal bijzonder waardevol blijken te zijn.
Jean-Pierre Sens, juli 2007


Journalist Pim Milo schreef voor ons een mooi verhaal over de ervaring van het draaien en bekijken van smalfilms in de huiselijke sfeer:
- Jeugdsentiment -
Vader filmt zijn gezin op Super 8. Heugelijke gebeurtenissen als verjaardagen, familie-uitjes, carnaval of de eerste schooldag. Of ongein als een eindeloze stoet kinderen die achter uit de auto stappen (en buiten beeld aan de andere kant weer in). Als de film na een of twee weken terugkwam uit het lab, werd de projector haastig op de eettafel gezet en het beeld op de wand geprojecteerd. Waarna vader het applaus in ontvangst nam. Maar het echt grote feest was de filmmiddag of -avond. Dan verhuisden de tafels en stoelen opzij en kwamen er voor de kinderen kussens op de grond. De projectortafel werd uitgeklapt en het projectiescherm afgerold.

Als de filmprojector was opgesteld werd er net zolang aan de pootjes gedraaid en met de telefoongids en boeken gesleept tot de helwitte lichtvlek mooi in het midden en zonder vertekening op het filmdoek viel. Daarna werd de film ingespoeld en als iedereen zat en zijn mond wilde houden gingen de gordijnen dicht en kon het licht uit. Terwijl het stof dat zich met de tijd op de projector verzameld had door de hitte van de filmlamp een penetrante schroeilucht verspreidde, voltrok zich dat merkwaardige fenomeen.

Voor een niet of nauwelijks met televisie grootgebrachte generatie was film een belevenis en helemaal als je naar schokkende en trillende beelden van jezelf zat te kijken. Ratelend liep de film door de projector. Als het laatste beeld de lens gepasseerd was, knalde het felle projectielicht van het scherm en tikte het losse filmeind ritmisch op de doordraaiende spoel, totdat vader het transportmechaniek stilzette en de film wisselde. Ondertussen vermaakten de kinderen zich met schaduwbeelden. Talloze familie-films van anonieme amateurcineasten roepen een fascinerend beeld op van de tijd en de vergankelijkheid. Deze, voor privédoeleinden gemaakte films vormen een belangrijk stuk van ons cultureel erfgoed.

Regelmatig duiken ze op uit privébezit: ogenschijnlijk doodgewone familiefilms die tevoorschijn komen bij een verhuizing of bij het opruimen van de zolder of kelder. Lang niet altijd staat men erbij stil dat die van grote betekenis kunnen zijn. En echt niet alleen vanwege het jeugdsentiment of dierbare herinneringen.

Slechte home movies bestaan niet. Deze mini-undergroundfilms op 8 mm zijn onthullend, beangstigend, grappig, altijd gebrekkig, rijk voorzien van kunstzinnige toevalstreffers en afkomstig uit kelders en van zolders. De Home Movie Day is een feest der herkenning, een gelegenheid om je persoonlijke jeugdherinneringen tot show business te maken. Als je zo'n 8mm film hebt liggen, trek'm dan uit de kast en breng hem mee!
Pim Milo, juli 2007